مي توان باسادگي ها رنگ شد

                    زير باران صداقت محو شد    

                                با نسيمي که مي آيد از شمال    

                                                 در کنار ساحل اش يک رنگ شد  

   مي توان در خود شکست و دم نزد

                          حرف آرامش شنيد و پر نزد

                                      با صداي گرم يک ماهي فروش

                                                             بارها خنديد اما دل نزد

   مي توان در انتظار يار بود

                    عاشقي در زمره عشاق بود

                                 با گلي که مي شکوفد در بهار

                                                      غنچه اي در اين کوير راه بود

   مي توان از مهربانيها سرود

                     عشق را در نور چشمانت ستود

                                  با نگاهي از سر شوق و نياز

                                                  در هواي عشق تو بالي گشود

   مي توان دست شقايق را گرفت

                        از در و ديوار کوچه گل گرفت

                                      با سواري در عطش ماتم گرفت

                                                    در سراب عاطفه محمل گرفت

   مي توان در کهکشانها خانه ساخت

                        در لب ايوان تو جانانه باخت

                                          با کويري پر زترديد و گمان

                                                    در دل توفاني تو کلبه ساخت

    يک عشق و يک خدا  
 
   

خو كرده ي قفس را ميل رها شدن نيست

در جان عاشق من شوق جدا شدن نيست

بايد كه با تو باشم در پاي تو بميرم

من با تمام جانم پر بسته و اسيرم

اين رشته تا دم مرگ هرگز گسستني نيست

عهــدي كه با تو بستم هرگز شكستني نيست

خانه ام وقتي مي آيي تمامش مال تو هرچه دارم غير تنهايي

 تمامش مال تو صد دو بيتي صد غزل دارم و حتي يک بغل شعرهاي خوب

نيمايي تمامش مال تو ضرب آهنگ غزلهايم صداي پاي تو اين صداي پاي

 رويايي تمامش مال تو بي کران سبز اقيانوس اي آرام دل اي پري خوب

دريايي تمامش مال تو عشق من عشق زميني نيست باور کن عزيز

عشقم اين عشق اهورايي تمامش مال تو باز هم بيت بد پايان شعرم

 مال من شعرهاي خوب بالايي تمامش مال تو

مانده ام در حسرت ؛بالا بلايي روز وشب

روز وشب با ياد تو دارم صفايي روز وشب

همیشه اينرا شنيده ايم که بزرگی هر فرد به بزرگی آرزو های اوست

اما من هرگز هیتلر را مرد بزرگی نمی دانم

                 با آرزوی داشتن جهانی نا محدود

اما گاندی را ...

    آری او را مرد بزرگی می دانم

                 با آرزوی داشتن حقی کوچک از جهانی نا محدود ...

  و خود را بزرگتر

        در آرزوی تو ......

بیشتر در خواب ببینم...

.......می میرم.......

تا تو را همیشه در خواب ببینم

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان ميروم و انگشتانم را

بر پوست کشيده ی شب ميکشم

چراغ های رابطه تاريکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به ميهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنی است...

باشد اینبار نگاهم به نگاه تو بیفتد

به جزازعشق نگویم

و گلی سرخ

به دستان تو تقدیم کنم

و همان حس غریبی

که زبان جرات وصف و

قلمم قدرت رسم کلماتش نتواند

که همان شور عجیبی است

که از دیدن چشمان تو

آشفته کند

قلب و نهانم

به تو تقدیم کنم

خيس شدن دو دلدار زير باران نيست

عشق

اين است كه من چترم را روي دلدار بگيرم

و او نبيند

نبيند و هرگز نداند

چرا در زير باران خيس نشد

تو اونجاومن اينجا امان از درد دوري

          دوراز تو من ندارم نـه شوري و نه غروري

تاكي خداي عالم تاكي غم صبوري
                               

     خيال نکن کـــــــه لحظه ای عشقت

                                                                                                          رها کرده منو

تــــا کـــه از ديــــوان هستی درس عشق آموختيم

سبنــــه را چون لالـــه از داغ محبت ســــوختــيم

عنــــدليب هـــر چمـــن بـــوديم از غــوغـای زاغ

عــــزلت عنقـــا گـــزيديـــم از نــــوا لب دوختيــم

روزگــــاری گـــر چه بازار تملـــــق گـرم بــــود

مـــا بهـــر نا کس متــاع آبـــــرو نفـــــــروختيـــم

عاقبت از تنگنـــــای خـــاک ســر بر مـــی کشــد

گنج اسراری کــــه در کــــان ضميـــر انــدوختيم

نـــام ما از دفتــــر گيتـــی فـــدايی محــــو نيسـت

تا كه از ديــــــوان هستی درس عشق آمـوختيـم